Véier Méint no sengem Doud: den Iran hëlt mat siwen Deeg Zeremonien Ofschied vum Ayatollah Khamenei

Véier Méint laang konnt den Iran säin ieweschte Leader net begruewen. E Freideg hunn zu Teheran d'Trauerfeieren ugefaangen, déi siwen Deeg daueren: den Ayatollah Ali Khamenei, deen den 28. Februar — um éischten Dag vum Krich — bei engem gemeinsamen amerikanesch-israelesche Loftugrëff op seng Residenz ëm d'Liewe komm ass, gëtt elo mat Zeremonien duerch zwee Länner op säi leschte Wee bruecht.

De Khamenei war 86 Joer al a stoung zanter 1989 un der Spëtzt vun der Islamescher Republik. Bei him sinn och méi Membere vu senger Famill gestuerwen. D'Begriefnes war fir de Mäerz geplangt, gouf awer ëmmer nees verréckelt, soulaang gekämpft gouf — ufanks Mäerz gouf eng éischt Ofschiedszeremonie ofgesot, well Israel oppe gedreet hat, och den Nofolger ëmzebréngen. Eréischt elo, wou d'Wafferou hält an zu Doha verhandelt gëtt, traut d'Féierung sech un d'Begriefnes.

Den éischten Dag hunn auslännesch Delegatiounen, héich Beamten a reliéis Geléiert zu Teheran Ofschied geholl; op de Stroosse stoungen d'Leit a Schwaarz, mat Portraite vum Verstuerwenen an der Hand. D'Ausseministère rechent no de Wierder vu sengem Spriecher Esmaeil Baghaei mat „Gäscht aus ronn 100 Länner, dorënner Regierungscheffen, Parlamentspresidenten, Ausseministeren a Spezialenvoyéen“. Ënner anerem gi de pakistanesche Premier Shehbaz Sharif, den He Wei, Vizepresident vum Stännege Comité vum chinesesche Vollekskongress, an den Ausseminister vun der Taliban-Regierung erwaart.

Vun Teheran iwwer Qom an den Irak — a bis op Mashhad

De Programm ass och fir iranesch Verhältnesser opwänneg. De 4. a 5. Juli läit de Sarg — zesumme mat deene vun de Familljememberen, déi mat him gestuerwe sinn — an der grousser Mosalla zu Teheran op, engem vun de gréisste Gebietskomplexe vum Land. De 6. a 7. Juli zéien d'Prozessiounen duerch d'Haaptstad a weider op Qom, den Zentrum vun der schiitescher Geléiertheet, 120 Kilometer méi südlech. Den 8. Juli gëtt de Sarg um Fluchhafe vun Najaf am Irak empfaangen, mat Prozessiounen zu Najaf an zu Karbala, den hellegste Stied vum schiiteschen Islam. Den 9. Juli gëtt de Khamenei dann um Schräin vum Imam Reza zu Mashhad begruewen.

Mat der leschter Etapp schléisst sech e Krees: Zu Mashhad ass de Khamenei 1939 op d'Welt komm, do huet hie säi jonkt Liewe verbruecht. Eng Graffplaz niewent dem Imam Reza gëllt als eng vun den héchsten Éieren am schiiteschen Islam — se ënnersträicht seng Duebelroll als politesche Chef an iewescht reliéis Autoritéit.

Trauer als Muskelspill

Fir de Regime ass déi Woch vill méi wéi Relioun. No engem Krich, deen e selwer als existenziell erlieft huet, solle Millioune Leit op d'Strooss — a wéi vill der wierklech kommen, gëtt dobannen an dobaussen onweigerlech als Ofstëmmung iwwer de System gelies.

De President Masoud Pezeshkian huet an engem Message iwwer déi hallefoffiziell Agence Tasnim all Iraner opgeruff, matzemaachen — „onofhängeg vun Ethnie, Relioun, politescher Meenung oder Hierkonft“.

„Dëst Martyrium ass net d'Enn vum Wee, mä den Ufank vun engem neie Kapitel vun nationaler Eenheet, Resilienz a Fortschrëtt“, huet de Pezeshkian geschriwwen. Dem Khamenei säin Doud hätt gewisen, datt de System „op de feste Fundamenter vum Glawen, den Idealer an dem Wëlle vun enger grousser Natioun“ steet.

D'Arméi huet e méi rauhen Toun ugeschloen: De Generalmajor Ali Abdollahi huet „d'Feinde vun engem staarken Iran“ gewarnt, keng Feelkalkulatioun ze maachen — soss géife si mat haarden Äntwerte rechne mussen, déi si bereie wäerten.

En neie Leader, dee sech net weise kann

Dee gréisste Lach an der Inszenéierung léisst dee Mann, deen dem Khamenei säin Amt iwwerholl huet. De Mojtaba Khamenei, de Jong vum Verstuerwenen, gouf ufanks Mäerz vum Experterot zum neien ieweschte Leader bestëmmt — an ass zanter Krichsufank net méi ëffentlech opgetrueden. Op d'Begriefnes vu sengem Papp kënnt hien net: aus Sécherheetsgrënn, seet säi Vertrieder an Indien, den Ayatollah Hakim Elahi, nodeems den israelesche Verdeedegungsminister Israel Katz gesot hat, den neie Leader wier „fir den Doud markéiert“.

Dat Bild seet vill iwwer d'Lag vun der Islamescher Republik véier Méint nom Ugrëff: E Staat, dee Massentrauer iwwer zwee Länner organiséiere kann — awer net garantéieren, datt säin eegene Chef dobäi ka sinn.

D'Gespréicher mam Westen leie roueg

Och d'Diplomatie muss waarden. Den 1. Juli haten de Katar a Pakistan zu Doha getrennt mat amerikaneschen an iraneschen Negociateure geschwat; beim 14-Punkte-Memorandum tëscht deenen zwou Säite gouf vu „positive Fortschrëtter“ geschwat. Déi nächst Ronn gëtt eréischt no den Trauerfeiere festgeluecht.

Den Owend vum 9. Juli, wann de Sarg nieft dem Imam-Reza-Schräin an d'Äerd gelooss gëtt, weess déi nei Féierung zu Teheran, ob déi Woch als Beweis vun hirer Stäerkt gelies gëtt — oder als Erënnerung drun, wat dee Krich d'Land kascht huet.